در مقام پاسخ، اول لازم است مشخصات واقعی احمدی نژاد و همانندانش را بشناسیم؛ شاید این شناخت، مقدمه ای باشد بر اینکه پاسخ چرایی های بالا را هم دریابیم. برخی از این مشخصات را در زیر می آورم؛ باشد که دیگران بر آن بیفزایند یا بدان بیندیشند

اینک که اصلاح طلبان در زندان است و تمام زور بازوی جناح راست که حالا خود را تنها گارد نگهبان جمهوری اسلامی جا زده صرف حذف آن ها شده است، یک جای بزرگ کار عیب کرده است. اول این که هنوز حاکمیت جمهوری اسلامی جواب به نسل انقلاب و جنگ – آن ها که به سه راه معروف نرفتند، حاج داوود کریمی ها و عباس آژانس شیشه ای – نداده و نگاه آنان را نادیده گرفته است و راز سکوتشان را نمی شناسد. دوم این که گرفتار، و سخت گرفتار، آن بخش از پاسداران و به ظاهر ذوب شدگان خود شده اند. این ها هم پیامی دارند گیرم به نجابت و رعایت پیام دوم خرداد نیست. همه شیرینی را می خواهند و متانتی هم در رفتارشان نیست. و همین است سزای آنان که به موقع پیام را نشنوند، نه پیام خودی نه بیگانه

یقین دارم اگر مجلس بخواهد – و بگذارند – که به وظیفه قانونی خود عمل کرده و از اختیارات خود برای مبارزه با اقدامات غیرقانونی دولت استفاده کند، استیضاح رئیس جمهور و عدم کفایت سیاسی وی کمترین اتفاقی است که رخ خواهد داد و بعید نیست بسیاری از دست‌اندرکاران دولتی به جرم خیانت به مردم و هدر دادن اموال عمومی و سوءاستفاده از بیت‌المال و تخلف از قانون، محاکمه و محکوم شوند. عمل به قانون و ادای تکلیف در این زمینه، کمترین انتظار ملت از نمایندگان مجلس است

ترکیه با تغییر دیدگاه خود نسبت به تحولات سوریه بیشتر توانسته است خود را با تغییرات منطقه همراه کند و بر موج جنبش‌های منطقه سوار شود در حالی که ایران با حمایت همه جانبه از سوریه تا حدی راه اشتباهی را در پیش گرفت است. چرا که در سیاست خارجی باید ملت‌ها هم در نظر گرفته باشند. اگر اکثریت مردم سوریه خواهان این حکومت نیستند و خواهان اصلاحات هستند باید به حرف آنها توجه شود. وقتی این دولت تن به اصلاحات نمی‌دهد و به روی ملت خود آتش باز می‌کند راه را برای تداوم حکومت خود می‌بندد. وقتی دولت سوریه با استفاده از تانک یعنی با ارتش، خود را در مقابل مردم قرار می‌دهد نمی‌توان انتظار داشت که مردم این کشور چندان به بقای این حکومت رضایت بدهند. به هر حال این نیروهای پلیس نیستند که در سرکوب مردم دخالت می‌کنند. بلکه این نیروی ارتش است که در خیابانها با مردم برخورد می‌کند. وقتی دولتی برای مقابله با مردم خود تانک به خیابان‌ها می‌آورد یعنی آن دولت متجاوز به حقوق مردم خودش است

اکنون به نظر می رسد تکرار فاجعه هولوکاست کابوسی است که باز هم ممکن است تعبیر شود، اما این بار به جای آشویتس در عزه. آیا جامعه جهانی این ننگ را از خواهد زدود؟

حال دیگرساده اندیشی است که هنوز به انتخابات چنین مجلسی که نمایندگانش هر لحظه به بهانه اعمال مغایربا امنیت ملی، در مظان اتهام قرار دارند، دل خوش ساخت؛ وبی پرده و ابهام به آنهائیکه کماکان امید به اصلاح نظام دارند و به ملت امید واهی می دهند، باید گفت قصدی جزفریب ملت ندارند.چرا که نظامی که هر روز با مانع تراشی، راه احقاق حقوق ملت را سد می سازد، هرگز تن به خواست ملت که همانا آزادی است نمی دهد

باید با یک سیاست مشخص و واحد و روشن برای همگان به سوی آینده رفت. کمبود اساسی جنبش مدنی و دمکراسی خواهی ایران، یعنی رهبری و سازماندهی آناز بطن این سیاست بیرون خواهد آمد، نه سرگردانی و تزلزل و گیجی و ندانم کاری و بی برنامگی و خانه نشینی و موعظه گری. جنبش سبز اینگونه زنده بودن خود را نشان خواهد داد. باید از مردم خواست که پیام کارزار تحریم انتخابات فرمایشی و آزادی انتخابات را به گوشه و کنار ایران، به هر شهر و ده برسانندو شعار و تابلوی هر وبلاگ نویس و فیسبوک بشود و نگذارند رژیم با توزیع پول و کالا همچون دوره های قبل در میان قشرهای نیازمند جامعه آرای آنها را پیش خرید کند

حساسیت زدایی تدریجی یکی از مکانیسم‌های کلیدی پیشنهادی برای پنهان داشتن آثار قرار گرفتن در معرض خشونت است. حساسیت‌زدایی، به معنای تخفیف یافتن یا از بین رفتن واکنش‌های شناختی، عاطفی و رفتاری در برابر یک محرک است. روند حساسیت‌زدایی می‌تواند به طور مستقیم و به منظور خاصی دستکاری شود.