نامه و گزارش خانم علی نژاد خطاب به احمد شهید یک آغاز مبارک برای اصحاب رسانه است تا در جمع آوری این مستندات و رساندن آن به «احمد شهید» کمک کنند؛ اما فراتر از این، اگر هر ایرانی به قدر توان و اطلاع و استناد خود نامه ای به گزارشگر ویژه حقوق بشر بنویسد و به خبرنگاران خارج از کشور برساند نه تنها گامی در حرمت نهادن به مظلومیت شهدا و زندانیان جنبش سبز برداشته بلکه در تدوین مجموعه ای حقوقی و سیاسی در روایت آنچه از «جنایت حاکمیت» بر ایرانیان بی پناه در سراسر کشور گذشته، کوشیده است

دولتی که هفته را با ادعای کشف بزرگترین محموله قاچاق مواد مخدر سال به وزن ۸۶۸۵ کیلو آغاز کند تا آخر هفته در مدار بالای ۳۴ هزار متری در فضا پرواز می کند و فرق میان هزاران زندانی و یکصد کشته و قربانیان شکنجه گاه کهریزک را با مهار شورش های لندن توسط پلیس آنهم با حداقل هزینه را نمی فهمد؛ اینها طبیعی ترین رفتار یک دولت فضایی است

می گفت: “هیچکس برای من آقای هاشمی رفسنجانی نمی شود” (۲خرداد۷۶) تا روزی که پس از حکم تیراندازی به سوی معترضان در نمازجمعه ۲۹ خرداد۸۸ گفت که “احمدی نژاد از هاشمی به او نزدیکتر است” ۱۴ سال گذشت و حالا هیچکدام کنارش نیستند؛ یکی “بی بصیرت” شد و دیگری “منحرف” و بقیه “فتنه گر”؛ راستی از یاران نظامی او که بگذریم چند نفر از حلقه ی “السّابقون” انقلاب در کنار او مانده اند؟

دعوای رهبری-احمدی نژاد خاتمه یافته و بقیه ماجرا می تواند براساس یک سناریو ادامه یابد.

آن زندانی که زندانبان را گرفتار مقاومت اش کرده بود و حسرت کلمه ای “همکاری” را بر دل زندانبانان گذاشته بود کسی جز محسن کدیور نبود